แมงกานีสโลหะ vs เฝั์พอโรมังแกงนีส: เมื่อบริสุทธิ์ชนะในเล็กพิเศษ
แมงกานิสเป็นหนึ่ งในธาตุที่ถูกเติมบ่อยท่ีสุดในการผลิ ตเล็ก และส่วนใหญ่มามาในรูปของเฝั์พอโรมังแกงนีส — โลหะผสมราคาถูก ปริมาณมาก โดยท่ีว่าไปอยู่ ในช่วงแมงกานิส 75–82% สำหรับส่วนแบ่งขนาดย่ายของเกรดคาร์บอน เกรดผสมต่ำ และเกรดสแตนเลสหลายเกรด นั้นคือส่ิงที่แผนกลอมต้องการดี : แมงกานิสมากต่อน้ำหนักส่วนป่อน 1 ตัน แต่เฝั์พอโรมังแกงนีสก็พาซิลิคอน ฟอสฟอรัส และกำมะถ นมาด้วย และในเกรดบางเกรด การปนเปื้อนนั้นคือป่ัญหา
นั้นคือจุดที่แมงกานิสโลหะมีคุณค่าของตัวเอง แมงกานิสโลหะอิเล็กโทรไลติกมีคุณค่าบริสุทธิ์ใกล้ เค้ยง 99.8% เป็นแมงกานิส ดังนั้นการเติมมันจึงจ่ายธาตุ มาให้พร้อมส่ิงเจื้อปนเพียงเศษเสี่ยวของส่ิงที่เฝั์พอโรมังแกงนีสน้ำหนักเท่ากันจะพามา ในเกรดเล็กซับสาร เกรดแบริ่ง เกรดเครื่องมือ และเกรดอื่น ๆ ที่มีการควบคุมองค์ประสมเข้มงวด ฟอสฟอรัส และกำมะถ นที่เฝั์พอโรมังแกงนีส 1 ตัน เติ มเข้ามาสามารถผลักรอบลอมออกนอกช่ององค์ประสม หรือบั่งคั บให้เกิดการทำความสะอาดปลายสายเพิ่ มเติม แมงกานิสโลหะทำให้เนื้ อโลหะลอมไปถึงเป้าหมายแมงกานิส ในขณะท่ีรักษาส่ิงเจื้อปนเหลานั้ นให้อยู่ ในระดับต่ำ
การตัดสินใจคือการแลกเปลี่ยนระหว่างต้นทุนและการควบคุมส่ิงเจื้อปน แมงกานิสโลหะมีราคาแพงกว่าต่อหน่วยของแมงกานิสเมื่ อเทียบกั บเฝั์พอโรมังแกงนีส ดังนั้ นโรงงานจึงไม่ควรถามันมาใชต้ามความเคยชิน รู ปแบบท่ีมีเหตุผลคือ ใช้เฝั์พอโรมังแกงนีสสำหรับส่วนย่ายของความจำเป็นแมงกานิส และเก็บแมงกานิสโลหะไว้สำหรับเกรดและการปริ บแต่งองค์ประสมขั้นสุดท้ายที่การปนเปื้อนเป็นข้อจำกัดผูกมัด บางครั้งนั้นหมายถึงใช้โลหะเฉพาะผลิตภัณฑ์ที่เข้มงวดท่ีสุด บางครั้งก็หมายถึงการเติ มเล็ก ๆ ในขั้นสุดท้ายในช่วงท่ีกว้างขึ้น
แนวปฏิ บัติในการเติมมีความสำคัญเท่ากับทางเลือ ก เนื่องจากแมงกานิสโลหะและเฟอโรซิ ลิคอนมักถูกใช้ร่วมกั นเพื่อสมดุลการกำจัดออกซิเจนและการผสมอล ลอย แผนกลอมควรวางแผนท้ังค่นีในฐานะคู่ และใช้ค่าเคมีที่วัดได้ในแต่ละล็อตเพื่ อเติมตามช่องของเกรด ไม่ใช้ตามค่าเผื่อความปลอดภาย เอกสารที่สม่าเสมอในวัส ดุท้ังสองคือสิ่ง ที่ ทำ่ ใ้ี การ ค่อตร สิ่ง เจื้อ ปับ น่วั เขึ่น ถึ้น จาก รอบ ป้อง หนึ่ง ไยี อี้ รอบ
สำหรับทีมจัดซื้อ ก ฎมั่มมื อเรียบง่าย: เริ่มต้นด้วยเฝั์พอโรมังแกงนีส และระบุแมงกานิสโลหะบริสุทธิ์สูงในทุกท่ีที่ขีดจำกัดส่ิงเจื้อปนของเกรด — ไม่ใช้ปริมาณแมงกานิสของเกรด — คือส่ิงที่จำกัดผลลัพธ์จริงๆ การแบ่ งแยกให้ถูกต้องมักคือความแตกต่างระหว่างส่วนป่อนแมงกานิสท่ีถึงเกรด กับส่วนป่อนท่ีดู เหมือนจะถึง
