Çelik üretim fırınları için doğru refrakter tuğlayı seçmek yalnızca sıcaklık değerine bakılarak yapılamaz. Cüruf kimyası, termal şok sıklığı, mekanik aşınma ve kampanya maliyeti birlikte değerlendirilmelidir. Tüm hat boyunca tek bir tuğla kalitesi kullanmak, ağır yük bölgelerinde erken aşınmaya ya da orta yük bölgelerinde gereksiz maliyet artışına yol açar.
Şamot tuğla (firebrick), orta sıcaklıktaki bölgeler, yedek katmanlar ve kimyasal olarak daha ılımlı alanlar için genellikle ekonomik bir çözümdür. Isı yükü ve aşındırıcı etki arttığında—örneğin geçiş bölgeleri ve bazı pota bölümlerinde—yüksek alüminalı tuğla daha uygun olur. En agresif noktalarda ise, özellikle cüruf hattı, EAF sıcak noktaları ve bazik konvertör bölgelerinde, magnezya-karbon tuğla çoğunlukla en güvenilir performansı sağlar.
Bu nedenle en sağlam yaklaşım, bölge bazlı refrakter seçim planı oluşturmaktır. Teknik olarak yeterli olan yerlerde daha ekonomik malzemeler kullanın, zorlayıcı koşullar arttıkça daha yüksek performanslı kaliteye geçin ve duruş maliyetinin en yüksek olduğu kritik alanlarda magnezya-karbon tuğlayı konumlandırın. Katmanlı bu yöntem, astar ömrünü uzatır, ton başına refrakter maliyetini dengeler ve bakım-ekiplerinin değişim planlarını daha öngörülebilir hale getirir.